«چرا از هر قومی گروهى كوچ نمى‏كنند تا در دين آگاهى يابند و قوم خود را هنگامى كه به سوى آنان بازگشتند ، بيم دهند ؟»  سوره توبه / آیه 122

 علی (شمسعلی) رمضانی در روستای چوبینه آوج به دنیا آمد و پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی و برای تحصیل علم به مدرسه رفت؛ اما شور و شوق وی برای تحصیل علوم اسلامی و حوزه‌ی، او را به سوی حوزه علمیه کشاند. 
وی پس از مدتی، اقدام به ازدواج کرد که حاصل این ازدواح، دو دختر و یک پسر می¬باشد. 
او به عنوان معاونت رزمی نمایندگی حضرت امام در ناحیه سمنان، هفتم دی ماه سال ۱۳۶۶ قزوین را ترک و در تیپ ۱۲ قائم –عج- سمنان، به عنوان مسؤول، مشغول خدمت شد؛ ولی پس از دو ماه و اندی زحمات صادقانه و خالصانه، در جریان عملیات بیت المقدس، به علت پریدن از هلی¬کوپتر و آسیب دیدن مهر‌ه¬‌های کمر ـ نخاع ـ دچار عارضه‌های شدید گشته و به تدریج معلول شد. 
پس از بازگشت به زادگاه، به کمک و هماهنگی برادران سپاه قم و بنیاد شهید قزوین به بیمارستان بقیه الله –عج- مراجعه کرد؛ ولی بهبودی حاصل نگشت، تا این که برای معالجه به کشور آلمان اعزام شد، که متأسفانه در حال ایشان تغییری ایجاد نشدو پس از بازگشت از سفر آلمان - این سرباز فداکار امام زمان (عج) و یار همیشگی رزمندگان - دار فانی را وداع گفت و به ملکوت اعلی پیوست. 
او در فرازی از وصیت¬نامه¬ی خود، خطاب به فرزندانش می¬نویسد: گاهی انسان به جایی می‌رسد که خدا به آن عشق می‌ورزد. عزیزانم! من که پدر شما هستم نتوانستم به جایی برسم و در وسط راه ماندم؛ شما کوشش کنید و از خدای مهربان هم بخواهید که مقام والای انسانیت را به شما عنایت کند. 
ما روحمان را مریض کردیم؛ دیگر علاجی نیست! شما مواظب باشید و نگذارید روح¬تان مریض شود. 
این دعا را شب¬های جمعه بسیار تکرار کنید: یا من اسمه دواء و ذکره شفاء. ما با خدا آشنا نشدیم؛ شما آشنا شوید. 
این جان ز من بگیر که با غیر آشناست / جان دیگر دهم که بود آشنای تو.

 

حدیث روز

ورود به سایت

پیوندها

آمار بازدیدکنندگان

بازدید امروز :1
بازدید روز گذشته :9
بازدید این هفته :32
بازدید این ماه :51
مجموع آمار بازدید ها :4711